پيشينه کارگزاري در ایران و جهان

سازمان جهانی بهداشت یکی از آژانس‌های تخصصی سازمان ملل است که در سال 1948 با هدف دستیابی مردم به بالاترین سطح سلامتی تأسیس شد. اساس‌نامه آن در هفتم آوریل 1948 لازم‌الاجرا گردید. همه ساله این روز به عنوان روز جهانی سلامت گرامی داشته می‌‌شود. همکاری بین سازمان جهانی بهداشت و ایران از سال 1955 با توافق برای همکاری آغاز گردید. هرچند دفتر نمایندگی آن از سال 1984در تهران راه‌اندازی شده است. همتاي اصلي سازمان جهاني بهداشت در ايران وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي است. هدف اصلي همكاري سازمان جهاني بهداشت با كشور ايران در اختيار گذاشتن پشتيباني فني در چهارچوب كلي اولويت‌هاي جهاني، منطقه‌اي و كشوري است.
برطبق تعریف سازمان جهانی بهداشت، «سلامتی عبارت‌است از یک حالت آسودگی کامل جسمی، روانی و اجتماعی و تنها به نبود بیماری یا ناتوانی اطلاق نمی‌شود». سلامتی انسان‌ها امری است اساسی برای دستیابی به صلح و امنیت که به بالاترین میزان همکاری بین مردم و دولت‌ها وابسته است. همچنین بر طبق اساس‌نامه سازمان جهانی بهداشت «بهره‌مندی از بالاترین استانداردهای قابل دسترسی سلامتی یکی از اساسی ترین حقوق هر انسان بدون در نظر گرفتن نژاد، مذهب، اعتقادات سیاسی، شرایط اقتصادی یا موقعیت اجتماعی اوست».

رسالت اصلي و اولویت ها در ایران و جهان

سازمان جهانی بهداشت ذاتاً دارای شش وظيفه اصلي است:
1) راهبری امور حیاتی برای سلامت و مشارکت در اموری که نیازمند فعالیتی مشترک هستند؛ 2) قالب بندی پژوهش و تشویق تولید، ترجمه و نشر دانش؛ 3) تدوین معیارها، استانداردها، ترویج و پایش اجرای آنها؛            4) تصریح گزینه‌های اخلاقی و سياست‌هاي مبتنی بر شواهد؛ 5) پشتیبانی فنی، تسریع تغییرات و ظرفیت‌سازی پایدار سازمانی؛ 6) پایش وضعیت سلامت و ارزیابی نیازهای آن.

اولویت های جهانی سازمان جهانی بهداشت:
1) حمایت از توسعه؛ 2) ترویج امنیت سلامتی؛ 3) تقویت نظام سلامت؛ 4) همکاری در انجام پژوهش و تولید اطلاعات و شواهد؛ 5) بهبود همکاری ها؛ 6) ارتقاء عملکرد.

جهت‌گیری های راهبردی سازمان جهانی بهداشت در ایران عبارتند از:
1. ارتقای سلامت به عنوان محور توسعه پایدار نیروی انسانی و اقتصادی؛
2. ارتقای توان راهبری برای اصلاح ساختار نظام سلامت؛
3. اعمال رویکردهای مدیریت خطر برای حل موثر اختلالات و مشکلات مرتبط با رفتار؛
4. پرداختن به موضوع جاری بیماری‌های واگیردار؛
5. ترویج فرهنگ تحقیق و تکامل فنی و
6. تقویت ساز وکار سازمانی برای واکنش مؤثر در جریان بحران‌ها و کمک‌های بشردوستانه برای سلامت.

فعالیت های اصلی در جمهوري اسلامي ایران

دستور کار راهبردی سازمان جهانی بهداشت به ترتیب زیر اجرا شده است:
1. تسهیل نقش حکومت و مشارکت آن در عوامل اجتماعی سلامت از طریق تدوین سند راهبرد ملی جهت کاهش نابرابری ها در سلامت؛
2. افزایش ظرفیت راهبری جهت ارتقاء ظرفیت تقویت نظام سلامت وزارت بهداشت و آموزش پزشکی در وظایف مختلف منجمله تجزیه و تحلیل سیاست ها، برنامه ریزی سلامت، تأمین بودجه سلامت و نظام اطلاعاتی؛
3. ارتقاء رویکرد دورۀ زندگی از طریق کنترل عوامل خطر بیماری های مزمن و واگیردار؛
4. ترویج راهبرد کاهش خطر در آمادگی و پاسخگویی به بحران از طریق افزایش ظرفیت وزارت بهداشت و آموزش پزشکی در سطح ملی؛
5. پشتیبانی و ترویج ابتکارات مبتنی بر جامعه به منظور بهبود کیفیت زندگی به ویژه برای گروه های آسیب پذیر؛
6. پشتیبانی از برنامه های پژوهشی و ابتکاری برای توسعه پایدار و پایش عملکرد بخش سلامت و
7. ایجاد مشارکت فعال میان بخش های مختلف دولتی و خصوصی، نهادهای علمی، تشکل های غیردولتی، و آژانس های سازمان ملل.