این هفته رهبران بزرگترین اقتصاد های جهان در کانادا گردهم می آیند. بسیاری از سئولات مطرح بر سر ميز این نشست سران، انعکاس نگرانی هايی است که مردم در هرجا بر سر ميز غذا خوری خود دارند.

آیا مشکلات در ناحیه یورو جهان را به ورطه بحران اقتصلادی مضاعف خواهد انداخت؟ آیا رونق در پديدار شدن بازارها می تواند  لغزش در جایی دیگر را جبران کند؟

آیا ما نهایتا مانند بازماندگان طوفانی خواهیم بود که وسعت خسارات و نیازهای همسایگان خود را ارزیابی نماییم؟ یا اينکه در برابر طوفان ايستادگی می کنيم؟

در واقع، پاسخ  به تمامی این سئولات بستگی به ما دارد و اینکه چگونه اقتصاد جهان را طی دوره آتی مدیریت نماییم.

نشانه امید بخش برای ما این است که تشخیص فزاینده ای بين رهبران جهان نسبت به نیاز برای پاسخگویی هرچه بیشتر وجود دارد.

اينک بیش از هر زمان دیگر باید به آسیب پذیر ترین افراد پاسخ گو باشیم.

بحث اخلاقی روشن است. در نهايت، آنانی که حداقل مسئولیت را برای بحران اقتصاد جهانی دارند بیشترین هزینه را پرداخت کرده اند، از جمله در مشاغل از دست رفته، بالاتر رفتن هزینه زندگی، تنش های فزاینده اجتماعی در عين اينکه خانواده ها تلاش می کنند نیازهای خود را برطرف نمایند.

اما بنياد اقتصاد به گونه ای برابر وادار کننده است. هرگز مانند گذشته، بهبود اقتصاد جهانی به رشد کشور های در حال توسعه بستگی نداشته است. آنانی که سخت ترین صدمه را خورده اند، همچنان بهترین امیدهای ما برای رهنمونی به سوی شکوفايی در آینده هستند.

با وجود تلاش های تحريک کننده قابل توجه در بسیاری از کشورها، شواهد نشان می دهد این محرک ها همواره موجب رفع تدریجی نیاز های فقیران و آسیب پذیر ترین افراد نمی شود.

ما شاهد پویایی عظیم در اقتصادی های نو ظهور، اما درعین حال بيشترين محنت نیز هستیم. افراد بسیاری به حاشیه رانده شده اند.

در مناطق در حال توسعه بسیاری از کارگران مجبور به استخدام به کار در معرض آسيب شده اند. میزان بیکاری جهانی به 34 میلیون رسیده، و 215 میلیون زن  و مرد ديگر تبدیل به کارگران فقیر شده اند. برای نخستين بار در تاریخ، بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان گرسنه هستند.

اگر تنها در روز نامه ها از بهبود اوضاع مطلع شویم، معنی دار نخواهد بود. کارگران زن و مرد نیازمند اين هستند تا شاهد بهبودی در زندگی روز مره و معيشت خود باشند.

به گونه ای ساده  می توان اظهار داشت: بهبودی واقعی با بهبود اقتصاد محقق می شود.

همچنان که  به جلو می نگریم پاسخگویی در عمل برای مردم چه معنایی می تواند داشته باشد؟

اولا ما باید در زمینه ارائه مشاغل با کیفیت پاسخگو باشیم. بحران مشاغل جهانی موجب کاهش بهبودی و کاستن ازپیشرفت به سوی کاهش فقر در کشور های در حال توسعه شده است. زمان آن فرارسیده بر توسعه انسانی و شغل آبرومند به ویژه سرمایه گذاری بر مشاغل سبز تمرکز نماییم. به آسانی می توان گفت بهبودی اقتصادی نمی تواند بدون بهبودی وضعيت مشاغل پایدار بماند. <

دوما ما باید به آنانی که به سختی از این بحران صدمه دیده اند به ویژه زنان پاسخگو باشیم. در سراسر جهان زنان عامل انسجام اجتماعی هستند که خانواده ها و جوامع را به یکدیگرمتصل می کنند. یکی از موثر ترین سرمایه گذاری ها که می توانیم انجام دهیم سرمایه گذاری بر بهداشت مادران و کودکان است. رهبرانی که در کانادا ملاقات دارند می توانند از تلاش های جهانی ما برای اتخاذ و تخصیص منابع برای طرح اقدامی جهانی در باره سلامت مادران و کودکان حمایت نمایند. 

سوما ما باید پاسخگو در برابر قول هایمان باشیم. اقتصاد های بزرگ جهان تعهد کرده اند کمک های توسعه ای خود را به آفریقا  دوبرابر نمایند و پیشرفت برای رسیدن به آرمان های توسعه هزاره را تا سال 2015 تقویت کنند. منابع بیشتر می تواند زندگی ها و تمامی  جوامع را متحول سازد.

ما می دانیم چه اقداماتی موثر است: سرمایه گذاری در صندوق جهانی مبارزه علیه ایدز، سل و مالاریا، اجرای تعهداتی که سال گذشته داده شد مبنی بر تضمین امنیت غذایی و کمک به کشاورزان خرده پا به منظور افزایش تولید و دسترسی به بازار ها از راه حمایت طرح های ملی و تضمین اینکه هر کودک دسترسی به آموزش ابتدایی داشته باشد.

اخیرا اینجانب دیداری از "طرح دهکده هزاره" در مالاوی داشتم و به نوبه خود شاهد سرمایه گذاری های هدفمند  و جامع بر سلامت، آموزش و فن آوری بودم که می توانند موجب رشد شوند. تنها سه سال پیش، بسیاری در این دهکده در معرض قحطی بودند. امروز آنان غلات مازاد خود را در بازار های سراسر منطقه می فروشند.

سرمایه گذاری های هوشمندانه ایجاد شغل می کنند وموجب گسترش فرصت ها در دور دست می شوند.

عدم اطمینان اقتصادی نمی تواند بهانه ای برای کاستن از این تلاش ها باشد. بلکه می تواند  دلیلی برای سرعت بخشیدن به این کوشش ها باشد.

در عصر سختی، ماباید در مصرف منابع محدود خردمند باشیم. پاسخگویی به معنای صدقه نیست. بلکه در مرکزيت طرحی هماهنگ شده برای  بهبودی جهانی قرار دارد.

تمرکز بر نیاز های افرادی که بیشترآسیب پذیریند می تواند محرکی برای رشد اقتصادی امروز بوده  و سنگ بنا یی برای آینده ای پایدار تر و شکوفاتر باشد.

قدر مسلم اين است که در اقتصاد جهانی به هم پیوسته ما، پاسخگو بودن در سراسر جهان  پاسخگویی هوشمندانه در کشور خودمان نيز هست.