یکشنبه گذشته در حالیکه زیر آسمان سربی رنگ پاکستان ایستاده، شاهد دریای از رنج بودم. سیلاب ها هزاران روستا وشهر را شسته بود. جاده ها، پل ها و خانه ها در در هر استان این کشور تخریب شده بود.

از آسمان نظاره گرهزاران هکتار زمین مزروعی حاصلخیز – بنیان اقتصاد پاکستان --  بودم که به وسیله طغیان رورخانه ها بلعیده شده بودند. در زمین مردم وحشت زده ای را ملاقات کردم که هر روز در بیم بسر می بردند از اینکه نتوانند کودکان خود را تغذیه نمایند ویا از آنان  در برابر موج دوم بحران یعنی گسترش اسهال، هپاتیت، مالاریا و از همه مرگ آورتر وبا حمایت کنند.

وسعت این فاجعه، درک آن را به چالش می کشد. در سراسر پاکستان تقریبا 15 تا 20 میلیون نفر تحت تاثیر این سیل قرار گرفته اند. این تعداد  نفرات بیشتر از تمامی جمعیتی است که مجموعا تحت تاثیر سونامی اقیانوس هند یا زلزله کشمیر در 2005، طوفان نرگس در 2007 و زمین لرزه هائیتی امسال قرار گرفتند. حد اقل 160 هزار کیلومتر مربع به زیر آب رفته است، تقریبا برابر ایالت نیویورک. 

چرا جهان برای درک عمق این فاجعه خیلی کند عمل کرد؟ شاید به آن دلیل بود که این رخداد برای فجایع تلویزیونی  با اثر آنی و نجات مهیج ساخته نشده بود. زمین لرزه ممکن است جان ده ها هزار نفر را به گونه ای آنی بگیرد، در سونامی تمامی شهرها و ساکنان آن ها با یک موج نابود می شوند. در مقایسه این سیل فاجعه ای با حرکت آرام بود یعنی واقعه ای که به مرور زمان رخ می دهد و هنوز خیلی مانده که تمام شود.

باران های موسمی می توانند برای هفته ها ادامه یابند. حتی وقتیکه آب در بعضی نواحی پس روی می کند، ممکن است سیل جدید سایر مناطق را ، به ویژه در جنوب تحت تاثیر قرار دهد. البته می دانیم که این سیل در یکی از پر چالش ترین نواحی جهان جاری شد، جایی که ثبات و شکوفائی عمیقا مورد توجه جهان است.  به خاطر تمامی این دلیل ها، سیل های ماه اوت بسیار فراتر ازیک فاجعه برای پاکستان است. در واقع این سیل ها بیانگر آزمایشی بزرگ برای همبستگی جهانی در زمان ما است. 

به همین دلیل است که سازمان ملل در خواست اضطراری 460 میلیون دلاری صادر نموده است. این مبلغ کمتر از 1 دلار در هر روز برای یک نفر است تا 6 میلیون انسان برای 3 ماه آینده، شامل 3 میلیون 500 هزار نفر کودک را زنده نگه دارد. تعهدات کمک بین المللی هر روز بیشتر می شوند. کمتر از یک هفته بعد از صدور این درخواست، ما هنوز در نیمه راه هستیم و  حجم پاسخ در برابر مقیاس فاجعه کافی نیست.

پنج شنبه گذشته مجمع عمومی سازمان ملل متحد جلسه ای برای تشدید تلاش ها برگزار نمود. اگر ما هم اکنون اقدام نماییم، می توان جلوی امراضی را گرفت که به دلیل آب آلوده شایع می شوند.  اجرای عملیات امداد رسانی درمکان های سخت و بعضی اوقات خطرناک، آسان نیست. اما اینجانب شاهد انجام آن ها در سراسر جهان بوده ام، از مناطق بسیاردورافتاده و خطرناک آفریقا گرفته تا شهر های ویران شده هائیتی. این هفته من شاهد آن در پاکستان نیز بودم.

گروهی از کارگزاری های تخصصی ملل متحد، گروه های امداد رسان بین المللی مانند صلیب سرخ و هلال احمر و سایر سازمان های مردم نهاد از پاسخ دولت پاکستان به وضعیت اضطراری  حمایت می نمایند. از کامیون، بالگرد و حتی قاطر برای حمل غذا به سراسر کشور و رسیدن به آنانی که دسترسی به کمک ها ندارند، استفاده می شود. ما برای یک ماه جیره غذایی به یک میلیون نفررسانده ایم. تقریبا به همین تعداد حالا سرپناه اضطراری دارند و تعداد بیشتری هر روز در حال دریافت آب سالم هستند. ارائه مجموعه های پزشکی برای مبارزه با وبا، پاد زهر سم مار، مجموعه های پزشکی برای عمل جراحی و پودر ا آ ر اسORS  جان  افراد زیادی را نجات می دهند.

این آغاز کار است اما نیاز به تقویت دارد. شش میلیون نفر نیازمند غذا هستند، 14 میلیون نفر، با توجه خاص به کودکان و زنان باردار، نیازمند مراقبت های بهداشتی اضطراری هستند. در حالیکه آب در حال فروکش کردن است، ما باید هر چه سریع تر به کمک مردم سیلزده برای باز سازی کشور شان وجمع آوری آنچه از زندگیشان باقی مانده است بشتابیم.

بانک جهانی خسارت وارده به محصولات کشاورزی را بالغ بر 1 میلیارد دلار برآورد کرده است. کشاورزان نیاز به بذر، کود و ابزار برای کشاورزی دارند تا مبادا محصول سال آینده همانند امسال از بین برود. ما شاهد افزایش قیمت مواد غذایی در شهر های بزرگ پاکستان هستیم. در بلند مدت خسارت عظیم وارده بر زیر ساخت ها باید ترمیم شود، از مدارس و بیمارستان ها گرفته تا کانال های آبیاری، امکانات مخابراتی و حمل ونقل. سازمان ملل متحد بخشی از این بازسازی نیز خواهد بود.

در رسانه ها ما بحث "خستگی مفرط" را می شنویم -- پیشنهاداتی مبنی بر اینکه دولت ها برای رویارویی با بلایی دیگربی میل هستند و آنکه دولت ها مایل نیستند کمک به این بخش از جهان ارائه دهند. در واقع شواهد خلاف این را نشان می دهد. کشور ها به پاکستان کمک می کنند و این دلگرم کننده است. اگر کسی دچار خستگی مفرط شده است، آن مردم عادی هستند که من در پاکستان ملاقات کردم—زنان، کودکان و کشاورزان خرده پا که از مشکلات، درگیری ها و اوضاع سخت اقتصادی خسته شده اند وحالا همه چیز خود را از دست داده اند. در عین حال به جای خستگی مفرط، من شاهد اراده، تلاش و امید هستم. امید و انتظار برای آنانی که در این تاریک ترین ساعات نیازتنها نیستند.

ما به سادگی نمی توانیم نظاره گر باشیم و اجازه دهیم این بلای طبیعی تبدیل به بلایی انسانی  شود. اجازه دهید در کنارمردم پاکستان در هر گامی که دراین راه دشوار و پیش رو برمی دارند، بایستیم.